Meet the expert: Wim begon als architect maar kreeg al gauw de stedenbouwmicrobe te pakken

Hey! Ik ben Wim Carrein, 46 jaar en bestuurder van Urbasta!. Mijn droom om architect te worden hangt tegenwoordig aan de muur van mijn bureau. Letterlijk. De architectuur die me al sinds het vierde middelbaar boeit, komt tegenwoordig vooral terug in mijn schilderijen. Professioneel ben ik een andere richting uitgegaan. 

Ik studeerde architectuur, werkte in een architectenbureau en stond later met helm en veiligheidsschoenen op werven. Uiteindelijk belandde ik in de stedenbouw, waar ik vandaag als bezieler van Urbasta! klanten help om ruimtelijke uitdagingen opgelost te krijgen.

Als ik terugkijk, lijkt mijn loopbaan allesbehalve een rechte lijn. Toch hebben net die omwegen mij gebracht waar ik vandaag het liefst ben.

DAG ARCHITECTUUR, WELKOM STEDENBOUW!

Na mijn architectuurstage zag ik toevallig een vacature voor omgevingsambtenaar bij de Stad Roeselare. Ik slaagde voor het examen en mocht starten, op voorwaarde dat ik binnen mijn proefperiode van twee jaar een master in de stedenbouw & ruimtelijke planning behaalde.

Dat betekende overdag werken én daarnaast studeren. Ik spreidde de opleiding over twee jaar en behaalde in 2006 met veel trots mijn diploma. Tot 2010 heb ik bij de Stad Roeselare vertoefd. Maar ik voelde dat het opnieuw begon te kriebelen. Eerst dacht ik eraan om opnieuw als architect aan de slag te gaan, maar ik was ondertussen al even uit de architectuurpraktijk verdwenen. 

Daarom begon ik als projectleider woningbouw in Roeselare om de praktijkervaring weer wat bij te spijkeren. Ik volgde appartementen en woningen op, vooral in West-Vlaanderen. Veiligheidsschoenen aan, helm op en een meter in de hand. Na twee jaar wist ik dat ook dat niet hélemaal mijn plek was. Toch is daar, met die helm op, het idee voor mijn eigen bureau ontstaan.

DE AVONDEN WERDEN STEEDS DRUKKER

Mensen die mij nog kenden van bij de stad belden geregeld met stedenbouwkundige vragen. Ze zaten vast met een vergunning, hadden een motivatienota nodig of vroegen of ik snel een plan kon uitwerken. Eerst deed ik dat naast mijn vaste job. Mijn avonden werden er steeds drukker door. Op een bepaald moment besefte ik dat hier misschien een volwaardig beroep in zat.

Ik startte in 2011 in bijberoep en maakte een jaar later de overstap naar zelfstandige in hoofdberoep. Mijn onderneming kreeg toen de bijzonder sexy naam ‘Stedenbouwkundig Bureau Wim Carrein’. Ik bouwde een kantoorruimte in onze tuin en werkte van daaruit verder.

Met de komst van een eerste medewerker in 2020 begon de naam van mijn bureau te wringen. Wanneer iemand met dezelfde expertise onder de naam ‘Stedenbouwkundig Bureau Wim Carrein’ werkt, lijkt het alsof alles om één persoon draait. Dat wilde ik niet.

URBANISME, EN DAARMEE BASTA

Mijn vrouw Ilse en ik hebben heel wat avonden gespendeerd aan het zoeken naar een nieuwe, treffende naam. Zelf was ik gewonnen voor ‘Urbanist’, maar zij merkte terecht op dat die naam opnieuw naar één persoon verwees. Zo kwamen we uiteindelijk bij Urbasta! uit: urbanisme, en daarmee basta #uitroepteken.

De naam past bij onze manier van werken. We draaien niet graag rond de pot. Onze klanten hebben weinig aan een studie die na oplevering stof verzamelt in een kast. Wat wij maken, moet bruikbaar zijn als basis voor een vergunning, een plan of een concrete uitvoering.

Een grappige sidenote, de naam zorgt soms ook voor verwarring. Ooit belde iemand met de vraag of hij drie keer ‘Urbasta carbonara’ kon bestellen. Hij had ons online gevonden en was ervan overtuigd dat hij een pastabar aan de lijn had. Ik heb hem toen toch moeten teleurstellen.

EERST BEGRIJPEN WAT ER OP DE SITE GEBEURT

Een groot deel van ons werk begint waar een klassiek vergunningstraject vastloopt. Een vergunningsaanvraag wordt getoetst aan het bestaande kader. Soms biedt een afwijking een oplossing. Lukt ook dat niet, dan onderzoeken wij of het kader zelf aangepast kan worden. We maken bijvoorbeeld ruimtelijke uitvoeringsplannen en bijbehorende voorschriften op maat van een locatie en haar omgeving.

Daarvoor moet ik eerst begrijpen hoe een bedrijf werkt. Wat komt er binnen? Hoe bewegen mensen, vrachtwagens en goederen zich over de site?

Zo kom ik op plaatsen die ik anders nooit zou zien. Ik liep al door de kweekcellen van een champignonkweker en zag hoe de champignons uiteindelijk in het bekende blauwe bakje belanden. Andere dossiers brachten me bij een textielbedrijf of een onderneming die dierlijke reststromen verwerkt. Ik hoef hun productieproces niet tot in elk detail te beheersen. Mijn hoofd is daarvoor waarschijnlijk te klein. Maar ik moet wel genoeg begrijpen om hun werking ruimtelijk te kunnen vertalen.

Ook de wetgeving blijft evolueren. Klanten verwachten terecht dat wij weten wat er veranderd is en waar mogelijke valkuilen zitten. Daarom volg ik vaknieuws, nieuwe regelgeving en gespecialiseerde juridische kantoren op de voet. Als ik iets niet ken, print ik het af en lees ik me in. Soms bekijk ik ook hoe collega’s een vergelijkbaar vraagstuk hebben aangepakt. Het warm water, dat hoef je niet telkens opnieuw uit te vinden hoor.

WANDELEN DOOR EEN EIGEN ONTWERP

Een project dat me altijd zal bijblijven, is de reconversie van de voormalige site van Brouwerij Van Honsebrouck in Ingelmunster. Het was een van de eerste grote projecten die ik volledig begeleidde: van het ruimtelijk uitvoeringsplan en het masterplan tot het beeldkwaliteitsplan, de verkavelingsaanvraag en de bijbehorende studies.

Het traject nam zes tot zeven jaar in beslag en omvat een kleine honderd woningen en appartementen. Professioneel was dat al bijzonder, maar voor mij zat er ook een persoonlijk verhaal aan vast.

Ik groeide op in Ingelmunster en deed als tiener vakantiewerk in de brouwerij, zowel in de productie als in het magazijn. Mijn tante en nonkel baatten trouwens jarenlang de taverne in de kasteelkelder uit. Op zondag hielp ik er bedienen en pintjes tappen. Én mijn ouders wonen nog altijd in de gemeente.

Wanneer ik nu langs de site passeer, loop ik er soms even binnen. Dan zie ik woningen, appartementen en groenstructuren verschijnen op een plek die ik al mijn hele leven ken. Het blijft speciaal om letterlijk door een eigen ontwerp te wandelen.

MIJN DERDE KIND LEREN LOSLATEN

Urbasta! is ondertussen mijn derde kind geworden. Tegelijk wil ik vermijden dat alles van mij afhankelijk blijft. Mijn rol verandert daarom stilaan, zeker nu het team uit 7 personen bestaat. Ik wil minder eigen dossiers op mijn bureau hebben liggen, maar collega’s mogen altijd met hun dossiers bij mij binnenkomen. Samen de strategie bepalen, zoeken naar de juiste aanpak en inhoudelijk pingpongen om er de hoogste kwaliteit uit te halen: dát geeft mij voldoening en energie!

Projecten probeer ik te verdelen volgens de sterktes en interesses binnen het team. De ene collega is sterker in ontwerp, de andere in juridische nota’s. Nieuwe dossiers bespreken we samen. Wie heeft ruimte? Wie heeft interesse? Wie kan welke rol opnemen?

Ik zie mezelf liever als coach dan als baas, al is dat in de praktijk soms makkelijker gezegd dan gedaan. Ik wil tussen mijn collega’s staan, samen eten voor het zomerverlof en kunnen zeveren en lachen. Tegelijk moet ik soms zeggen: sorry, maar dit kan niet. Niet iedereen hoeft mij op elk moment sympathiek te vinden.

Loslaten hoort daar trouwens ook bij. Collega’s mogen verantwoordelijkheid opnemen, klanten bezoeken en hun eigen positie uitbouwen. Ik hoef niet altijd vooraan in de trein te zitten. Ik wil vooral dat de rails goed liggen en dat anderen mee aan het stuur kunnen zitten.

Zolang ik ’s morgens graag naar mijn werk vertrek, zit ik goed. Als dat gevoel ooit verdwijnt, moet ik iets anders doen. Misschien begin ik dan een koffiebar. Of een pastarestaurant. Over de naam hoef ik alvast niet lang na te denken. ‘Urbasta Carbonara’ blijkt wel goed in de markt te liggen.